(നാലാമിടത്തില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കൂടംകുളം യാത്രയെ കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പ്)
വെറും ഒരാവേശത്തിന്റെ പുറത്തായിരുന്നില്ല കൂടംകുളത്തേക്കു യാത്ര. കേവലം അതൊരു സത്യാന്വേഷണവും ആയിരുന്നില്ല. ഇനി ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടാത്ത വിധം, അന്വേഷിച്ചറിയേണ്ടാത്ത വിധം തീവ്രമായിരുന്നു ആ ജനതയുടെ പൊള്ളുന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങള്. പൂര്ണമായി ബോധ്യമായ ആ യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലേ ണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ജീവിക്കാനുള്ള പോരാട്ടങ്ങള്ക്കൊപ്പം കൈകോര്ക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമായിരുന്നു. ആ അനിവാര്യതയാണ് ഇടിന്തൈകരയിലേക്ക് ഞങ്ങളെ നടത്തിച്ചത്.
തൃശ്ശൂരില് നിന്ന് ‘വിബ്ജിയോര്’ കൂട്ടായ്മയുടെ ഭാഗമായി ഞങ്ങള് 25 പേര് . യാത്രക്കാരില് ഭൂരിഭാഗവും വിദ്യാര്ഥികള് . പിന്നെ, സഹദേവേട്ടന് , അനിലേട്ടന് , ശ്രീനിയേട്ടന് , സുബിദ്, വിബ്ജിയോറില് നിന്ന് ശരത്…
ഡിസംബര് 29 ന് ഉച്ചക്കുള്ള പരശുറാം എക്സ്പ്രസ്സില് യാത്ര തിരിച്ചു. തിരക്കുള്ള കമ്പാര്ട്ട്മെന്്റില് സീറ്റിന്റെ വശങ്ങളില് ചാരി നിന്നും, ചിലപ്പോള് ഇരുന്നും ചര്ച്ചകളും പാട്ടുകളുമായി മണിക്കൂറുകള് നിമിഷങ്ങളായി കടന്നു പോയി. പാട്ടിന്്റെ ഇടവേളകളില് ആണവ വിരുദ്ധ കുറിപ്പുകളുമായി യാത്രക്കാര്ക്കിടയിലിറങ്ങി. കൂടംകുളം പദ്ധതിക്ക് എതിരായ ഒപ്പ് ശേഖരണവും നടന്നു. കണ്ടു മുട്ടിയവരില് ചിലര്ക്കൊക്കെ പുച്ഛമായിരുന്നു. ‘ഒരു സുപ്രഭാതത്തില് പൊട്ടി മുളച്ചതല്ല ഈ പ്രൊജക്റ്റ് . നിലയത്തിന്റെ നിര്മാണം അന്തിമഘട്ടത്തോട് അടുക്കുമ്പോഴാണോ സമരം ? വൈദ്യുതി വേണം. അല്ലാതെ കാളവണ്ടി യുഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാന് ഞങ്ങള് തയ്യാര് അല്ല… ‘ കാലങ്ങളായി ആണവനിലയത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നവര് ഉയര്ത്തുന്ന ന്യായവാദങ്ങള്.
ടെലിവിഷന്റെ ചതുരക്കളത്തില് മാത്രം സമരം കണ്ടു ശീലിച്ചവര്ക്ക് ഇത്തരം സംശയങ്ങള് സഹജമായിരുന്നു. മാധ്യമങ്ങള് സ്പൂണില് വായില്വെച്ചു കൊടുക്കുന്ന വിഷയങ്ങള് മാത്രം കഴിച്ച് ശീലിക്കുന്നവര്ക്ക് അതിനപ്പുറം പോവുക എളുപ്പമല്ല. മാധ്യമങ്ങള്ക്കാവട്ടെ അവരുടേതായ താല്പ്പര്യങ്ങളും രാഷ്ട്രീയവുമുണ്ടാവും. കടലോര ജനതയുടെ അതിജീവന പോരാട്ടത്തേക്കാള് അവര്ക്ക് പലപ്പോഴും വലുതായി തോന്നുക അധികാര കേന്ദ്രങ്ങള് വെച്ചുനീട്ടുന്ന വിവരങ്ങളാവും. അതിനാലാണ് വര്ഷങ്ങളായി ഈ ജനത നടത്തുന്ന സമരം മാധ്യമങ്ങള് അവഗണിച്ചത്. അതിനാല്ത്തന്നെ പൊതുസമൂഹവും. എന്നാല്, എല്ലത്തിനുമപ്പുറം ചില യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങള് അവിടെ ബാക്കിനില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എത്ര മൂടിവെച്ചാലും ഉമിത്തീ പോലെ പുകയുന്ന ചില പച്ചപ്പരമാര്തഥങ്ങള്.
സീന ആന്റണി
കൂടംകുളം സമരത്തെ എതിര്ക്കുന്ന ഭൂരിഭാഗം പേരുടെയും ചിന്ത ഈ സമരം തുടങ്ങിയത് വളരെ കുറച്ചു മാസങ്ങള് മാത്രമേ ആയിട്ടുള്ളൂ എന്നാണ്. 1988 ലാണ് സമരം ആരംഭിക്കുന്നത്. അന്ന് സമരത്തെ ഒതുക്കാന് ഭരണകൂടം നടത്തിയ വെടി വയ്പില് രണ്ടു പേര് കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഇന്നത്തേത് പോലെ മാധ്യമങ്ങള് സജീവമല്ലാത്തതിനാലും ഉള്ളവ ഇക്കാര്യത്തില് നിശ്ശബ്ദത പുലര്ത്തിയതിനാലും ആ സംഭവം ആരും കാണാത്ത കോളത്തിലൊതുങ്ങി. പാര്ട്ടിയോ മതങ്ങളോ പിന്നണിയില് ഇല്ലാത്തതിനാല് ആരും അവരുടെ ദുരന്തം കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. പാവപ്പെട്ട മത്സ്യ തൊഴിലാളികളുടെ വാര്ത്ത കൊടുത്തിട്ട് അല്ലെങ്കിലും എന്താണ് കാര്യം? പത്രം വാങ്ങാന് ശേഷി കാണില്ലല്ലോ അവര്ക്ക്!
യാത്രക്കിടെ കണ്ടുമുട്ടിയ മിക്കവരുടെയും പ്രധാന സംശയം, വര്ധിച്ചു വരുന്ന ഊര്ജാവശ്യങ്ങള്ക്ക് ആണവ പദ്ധതി അല്ലാതെ മറ്റന്തെ് പോം വഴി എന്നതായിരുന്നു. തീര്ച്ചയായും ഒറ്റനോട്ടത്തില് ഇത് ന്യായം. എന്നാല് വസ്തുതകള് ഇതിനെതിരും. ഇന്ത്യയുടെ ഊര്ജാവശ്യങ്ങള്ക്ക് ആണവപദ്ധതികള് ഒരു പരിഹാരം അല്ല. നമ്മുടെ ഊര്ജാവശ്യങ്ങള് നിറവേറ്റാന് ഇത് മതിയായിരുന്നുവെങ്കില് ഇന്ത്യയില് നിലവിലുള്ള 19 ആണവ നിലയങ്ങള് മാത്രം മതിയായിരുന്നല്ലോ. നോക്കൂ, ഇവയെല്ലാം കൂടി ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന വൈദ്യുതി രാജ്യത്തിന്റെ ആകെ വൈദ്യുതി ഉത്പാദനത്തിന്്റെ മൂന്ന് ശതമാനം മാത്രമാണ്. ഇത്ര തുച്ഛമായ ഊര്ജം കൊണ്ട് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങള് എങ്ങനെ പരിഹരിക്കും?
19 ആണവ നിലയങ്ങളില് നിന്ന് 4000 മെഗാവാട്ട് ഉത്പാദിപ്പിക്കാന് കഴിയും എന്ന് ഉറക്കെ പറയുന്ന അതേ ഭരണകൂടമാണ് ഇപ്പോള് കാറ്റില് നിന്ന് മാത്രം 13,184 മെഗാവാട്ട് ഉത്പാദിപ്പിക്കാന് കഴിയുന്നു എന്ന വസ്തുത രഹസ്യമാക്കി വെക്കുന്നത്. കുറഞ്ഞ ചെലവില് വൈദ്യുതി ഉല്പാദിപ്പിക്കാന് മാര്ഗങ്ങള് ഉണ്ടെന്നിരിക്കെയാണ് കോടിക്കണക്കിനു നികുതി പണം മുടക്കി കുറഞ്ഞ കാലം മാത്രം ഉപയോഗിക്കാനാവുന്ന, അത്യന്തം അപകടകരമായ ഇത്തരം പരിപാടി നടപ്പാക്കാനുള്ള ശ്രമം. സര്ക്കാര് ഓരോ വര്ഷവും പുറത്തു വിടുന്ന ഊര്ജ പ്രതിസന്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ള കണക്കുകളില് വൈദ്യുതിയുടെ മാത്രം കണക്കെത്ര എന്ന ചോദ്യം ആരും ചോദിക്കുന്നതായി കാണാറില്ല. ഊര്ജം എന്ന വകുപ്പില് വൈദ്യുതി മാത്രമല്ലല്ലോ ഉള്ളത്.
ഇത്തരം ചര്ച്ചകള് കൊണ്ട് സജീവമായിരുന്നു, പരശുറാം യാത്ര.
രാത്രി 8 മണിയോടെ തിരുവനന്തപുരത്തത്തെി. സെക്രട്ടറിയേറ്റിന് മുന്നില് ഞങ്ങളെ കാത്ത് തിരുവനന്തപുരത്തെ സുഹൃത്തുക്കള് ഉണ്ടായിരുന്നു. മെഴുകുതിരി കത്തിച്ച് മുക്കാല് മണിക്കൂറോളം അവിടെ ചെലവഴിച്ചു. ആണവ വിരുദ്ധ മുദ്രാവാക്യങ്ങള് , പോസ്ററുകള് , പാട്ടുകള് . ഐകഫ് ഹൌസിലേക്ക് രാത്രി ഉറങ്ങാന് പോകുമ്പോഴും പകലത്തെ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം ഞങ്ങളുടെ ഊര്ജത്തെ അല്പം പോലും ബാധിച്ചിരുന്നില്ല.
കാറ്റാടിപ്പാടം
ഇടിന്തകരൈ ഗ്രാമത്തിലേക്ക്
അടുത്ത ദിവസം കാലത്തുള്ള നാഗര്കോവില് പാസ്സഞ്ചര് ട്രെയിനില് ഞങ്ങള് ഇടിന്തകരൈ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. നാഗര്കോവിലില് നിന്ന് ബസ്സില് വേണം അവിടെയത്തൊന് . നേരിട്ടുള്ള ബസ്സ് കുറവായതിനാല് ആദ്യം അഞ്ച് ഗ്രാമം എന്ന സ്ഥലത്തേക്കുള്ള ബസ്സ് പിടിച്ചു. പിന്നീട് രണ്ട് ഗ്രൂപ്പുകളായി തിരിഞ്ഞ് ഇടിന്തകരൈ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വലുതെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന തിരുനെല്വേലി മുപ്പന്തല് കാറ്റാടിപ്പാടം കടന്നു വേണം ഇടിന്തകരയില് എത്താന്. കൂടംകുളം നിലയത്തിലെ ഇപ്പോഴത്തെ വൈദ്യുതി ആവശ്യങ്ങള് നിറവേറ്റുന്നത് ഈ കാറ്റാടിപ്പാടം ആണെന്നതാണ് രസകരമായ വസ്തുത.മാത്രമല്ല, കൂടംകുളം ടൗണ്ഷിപ്പിലെക്കുള്ള വൈദ്യുതിയും ഇവിടെ നിന്ന് തന്നെ. കൂടംകുളം നിലയത്തിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥരും ശാസ്ത്രജ്ഞരും താമസിക്കുന്നത് ഇവിടെയാണ്. പദ്ധതി സുരക്ഷിതമെന്ന് വാദിക്കുന്ന ഇവര് പോലും താമസിക്കുന്നത് ഈ നിലയത്തില് നിന്നും കിലോ മീറ്ററുകള്ക്കപ്പുറത്താണ്.
ഒരുച്ച നേരത്താണ് ഇടിന്തകരയില് എത്തുന്നത്. രണ്ട് മൂന്ന് ചെറിയ കടകള് മാത്രമുള്ള ഒരു ജങ്ഷനില് ഞങ്ങള് വണ്ടിയിറങ്ങി. കൂടംകുളം ആണവ പദ്ധതിക്കെതിരായി സമരം നടക്കുന്ന ഇടിന്തകരയിലെ ലൂര്ദ്ദ് പള്ളിക്ക് സമീപമത്തൊന് അവിടെ നിന്ന് ചെറിയൊരു കട്ട് റോഡുണ്ട്. രണ്ടടി നടന്നപ്പോഴേക്കും മുദ്രാവാക്യങ്ങള് കേള്ക്കാന് തുടങ്ങി…
“മൂടി വിട്… മൂടി വിട് …. അണു ഉലൈ മൂടി വിട് ”
തൊണ്ട പൊട്ടുമാറുച്ചത്തില് ഒരു സ്ത്രീ ശബ്ദം!
ഞങ്ങളുടെ നടത്തത്തിനു വേഗത കൂടി. രണ്ട് ദശാബ്ദങ്ങളായി നീണ്ടു നില്ക്കുന്ന ആ സമരത്തിന്റെ ചൂട് കാല്പാദങ്ങളെ പൊള്ളിച്ച പോലെ. അത്ര നേരം പല വര്ത്തമാനങ്ങളും പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്ന ഞങ്ങള് പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദരായി.
ആ ചെറിയ നടവഴി ചെന്ന് കയറിയത് വിശാലമായ പള്ളി മുറ്റത്തേക്കായിരുന്നു. ഓല മേഞ്ഞ വിശാലമായ മുറ്റം. അതിനൊരു വശത്ത് മാതാവിന്റെ നാമധേയത്തിലുള്ള പള്ളിയും അഭിമുഖമായി ചെറിയാരു ക്ഷേത്രവും. ആ നട്ടുച്ച വെയിലിലും ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യര് ആ മുറ്റത്ത് ഒരുമിച്ചിരിക്കുന്നു്. മുന്നിലെ മൈക്കിലൂടെ ഒരു അക്ക മുദ്രാവാക്യങ്ങള് വിളിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. ആവേശം ഒട്ടും ചോരാതെ അത് ഏറ്റു വിളിച്ച് മറു കൂട്ടവും അതിനോട് ചേര്ന്നു.
“വേണ്ടാ വേണ്ടാ …. അണു ഉലൈ വേണ്ടാ…..” അവരുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ നിശബ്ദതയെ കീറി മുറിച്ചു.
പള്ളിമുറ്റത്തേക്ക് കയറാനുള്ള പടവുകള്ക്കു മുന്നില് ഞങ്ങള് അങ്ങനെ നില്ക്കുകയാണ്. ആളിക്കത്തുന്ന സമരചൂടിന്റെ ഒരംശം ഞങ്ങളിലേക്കും… സഹദേവേട്ടന് തുടക്കം ഇട്ടു. ഞങ്ങള് ഏറ്റു പിടിച്ചു.
“അഭിവാദ്യങ്ങള് …. അഭിവാദ്യങ്ങള് ! കൂടംകുളം ജനതക്കഭിവാദ്യങ്ങള് !”
ഒറ്റ സ്വരമായി അവര്ക്ക് മുന്നില് ഞങ്ങള് നിന്നു. ഭാഷയുടെ, ദേശത്തിന്റെ അതിര്വരമ്പുകള് ഇല്ലാതായി. .
അവക്കൊപ്പം, അവരില് ഒരാളായി, ഞങ്ങളും സമരപ്പന്തലില് വിരിച്ചിട്ട പായയില് ഇടം പിടിച്ചു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന ഒരു വലിയ കൂട്ടം തന്നെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ആഗസ്റ്റ് 15 ന് നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹം തുടങ്ങിയത് മുതല് ഈ സമരപ്പന്തല് ഒരിക്കലും ശൂന്യമായിട്ടില്ല. ആണവനിലയം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകളെ കുറിച്ച് വളരെ കൃത്യമായ അറിവുകളോടെ ആയിരുന്നു അവരുടെ സംസാരം. കൂലിപ്പണി ചെയ്തും മത്സ്യ ബന്ധനത്തില് ഏര്പ്പെട്ടുമാണ് ഗ്രാമത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം പേരും ജീവിക്കാനുള്ള വക കണ്ടത്തെുന്നത്.
സമരപ്പന്തലിലെ കുട്ടികള്
സമരപ്പന്തലില്
കൂട്ടത്തിലും അധികം ‘കുട്ടികള്’ ആയത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല ഞങ്ങള് ആദ്യം കൂട്ടായത് അവിടത്തെ കുട്ടികളോടായിരുന്നു. കടലാസ് കൊണ്ടു പല തരത്തിലുള്ള രൂപങ്ങള് ഉണ്ടാക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന് മുബീനും സംഘവും അവര്ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. തസ്ലീമും ആദിലും ക്യാമറയുടെ സൂത്രങ്ങള് പറഞ്ഞു കൊടുത്ത് കുട്ടികള്ക്കൊപ്പം ചേര്ന്നു. ഞാനും മിധുവും അമ്മച്ചിമാര്ക്കൊപ്പം കൂടി. സമരത്തെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോഴൊക്കെ അവരുടെ മുഖങ്ങള് ജ്വലിച്ചു. ഇടയില് അല്പം നാട്ടുവിശേഷങ്ങളും വീട്ടുവിശേഷങ്ങളും. ദിവസവും കാലത്ത് സമരപ്പന്തലില് എത്തുന്നതാണ് ഇവര്. വൈകുന്നേരം വരെ ഇവിടെ തന്നെ. അതിനിടയില് വെള്ളം മാത്രം ഭക്ഷണം! വിഷവികിരണം ഏറ്റു മരിക്കുന്നതിനെക്കാള് എത്രയോ ഭേദമാണ് വിശന്നു ജീവിക്കുന്നത്!
പിന്നിട്ട നാള് വഴികളുടെ ഓര്മ്മകള് സമരപ്പന്തലിലെ അമ്മമാര് ഞങ്ങളോട് പങ്കുവെച്ചു. കഷ്ടപ്പാടും പ്രാരബ്ധവും ആയിക്കഴിയുന്ന ഗ്രാമവാസികള്ക്ക് രക്ഷാമാര്ഗം എന്ന നിലക്കായിരുന്നു വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പേ ഈ പദ്ധതി അവര്ക്ക് മുന്നില് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. പക്ഷെ, ചെര്ണോബില് ദുരന്തത്തിന് ശേഷം ആണവ പദ്ധതികള് സുരക്ഷിതമാണോ എന്നുള്ള സംശയങ്ങള് ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളില് നിന്നും ഉയര്ന്നു വന്നു തുടങ്ങി. ആണവ പദ്ധതികളുടെ അപകടങ്ങളെ കുറിച്ച് ഗ്രാമവാസികളോട് ആദ്യം പറയുന്നത് 1988 ല് ഇവിടെയത്തെിയ ഒരു കൂട്ടം ആണവ വിരുദ്ധ പ്രവര്ത്തകരായിരുന്നു. 1988 ലെ തീരദേശ രക്ഷായാത്രയുടെ ഭാഗമായ സമ്മേളനങ്ങളില് നിന്ന് പദ്ധതിയുടെ ഭീകരാവസ്ഥയെ കുറിച്ച് ഗ്രാമവാസികള്ക്ക് കൂടുതല് കാര്യങ്ങള് അറിയാന് കഴിഞ്ഞു. അതോടെ ഗ്രാമത്തില് മാത്രം ഒതുങ്ങി നിന്നിരുന്ന എതിര്പ്പ് പുറം ലോകം അറിയാന് തുടങ്ങി. ജനങ്ങള് പദ്ധതിയെ എതിര്ക്കാന് തയ്യാറായി. പക്ഷെ അവരുടെ എതിര്പ്പിനെ വെടിവയ്പ്പ് കൊണ്ടാണ് അന്നത്തെ തമിഴ് നാട് സര്ക്കാര് നേരിട്ടത്.
എന്നാല് ഇനി ഒരു വെടിവയ്പ്പ് ഉണ്ടായാലും സമരത്തില് നിന്ന് പിന്മാറാന് ഒരുക്കമല്ല എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഞങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അക്ക, മുമ്പിലിരുന്ന കുട്ടികളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് ഉറക്കെ ചോദിച്ചു. “പോരാട്ടത്തക്ക് തയ്യറാ….. തയ്യറാ……”
“……… തയ്യര് … തയ്യര് …. ” അവിടെയുള്ള കുട്ടികള് ഉറച്ച സ്വരത്തില് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ചെറിയാരു പെണ്കുട്ടി ആയിരുന്നു പിന്നെ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു കൊടുത്തത്. വലിയ സ്വരത്തില് കുട്ടികള് അതേറ്റു വിളിച്ചു.
രണ്ട് മൂന്ന് മണിക്കൂര് അവര്ക്കൊപ്പം ചെലവഴിച്ച ശേഷം അവിടം ചുറ്റി നടന്ന് കാണാന് ഞങ്ങള് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
ചുവന്ന നിറത്തില് കടല്
കാതോര്ത്താല് ഇരമ്പം
ഒരു വിളിപ്പാടകലെ കടലുണ്ട്. കാതോര്ത്താല് ഇരമ്പം കേള്ക്കാം. ഞങ്ങള് പല കൂട്ടങ്ങളായി കടലിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. ഇടിന്തകരൈ കോളനികളിലെ വീടുകള് കടന്നു വേണം കടലിനടുത്തത്തൊന്. മണ്ണ് കൊണ്ടണ്ടാക്കിയ ചെറിയ കൂരകള് ആയിരുന്നു കൂടുതലും. അങ്ങിങ്ങായി ഉറപ്പുള്ള ചില വീടുകളും ഉണ്ട്. വീടിനു പുറത്ത് നിന്നിരുന്ന കുട്ടികളോടൊപ്പം വിഘ്നേഷും സംഘവും കൂടി. അവരുടെ ചില ഫോട്ടോകള് എടുത്തും അതൊക്കെ അവരെ കാണിച്ചും അവര് പെട്ടെന്ന് കൂട്ടായി. ആദിലും അജിലാലും ആയിരുന്നു കുട്ടികളോട് സംസാരിക്കുന്നതില് മുമ്പില് .
അവരില് ഭൂരിഭാഗവും പഠിക്കുന്നത് അടുത്തുള്ള സര്ക്കാര് സ്കൂളുകളിലാണ്. സ്കൂള് വിട്ട് നേരെ സമരപ്പന്തലിലെക്കത്തെും. സ്കൂള് ഇല്ലാത്ത ദിവസങ്ങളില് മുഴുവന് സമയവും പന്തലില് തന്നെ. അവരുടെ കുട്ടിക്കളികളെ കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോള് രസം തോന്നി. തമിഴ് സിനിമകളിലെ ഹിറ്റ് പാട്ടുകള് സമരപ്പാട്ടുകള് ആക്കി മാറ്റുന്നതാണ് ഒരു കളി. സിനിമയിലെ പാട്ടുകളുടെ വരികള്ക്ക് പകരം സമരത്തെ കുറിച്ച് സൂചിപ്പിക്കുന്ന വരികള് കണ്ടത്തെണം. ട്യൂണിനു വ്യത്യാസമില്ല. അങ്ങനെ അവര് മാറ്റി മറിച്ച പാട്ടുകള് ഞങ്ങള്ക്കായി ആവേശത്തോടെ പാടി തന്നു. കയ്യിച്ച്, താളം പിടിച്ച് ഞങ്ങളും ആ കുഞ്ഞു സമരക്കാരോടൊപ്പം ചേര്ന്നു. പാട്ടിനു ശേഷം കടലിലേക്ക് പോകാനുള്ള വഴി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി തന്ന് അവര് സമരപ്പന്തലിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
കൂറ്റന് കരിങ്കല് ഭിത്തി കൊണ്ട് തടയിട്ട കടല് തീരം. നോക്കത്തൊ ദൂരത്തു പരന്നു കിടക്കുന്ന കടല് . പക്ഷെ, കടലിന്റെ നിറം കണ്ടപ്പോള് ഞങ്ങള് ഞെട്ടി. കലങ്ങി മറിഞ്ഞു ചുമന്ന നിറത്തിലുള്ള കടല് കാണുന്നത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു കിലോമീറ്ററുകളോളം കടല് ചുമന്നു തന്നെ. അക്ഷരാര്ത്ഥത്തില് ചെങ്കടല് . കടല് ചുവക്കാനുള്ള കാരണം അന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു സംഗതി കൂടി മനസ്സിലാക്കാന് കഴിഞ്ഞത്. ഇടിന്തകരൈ ഗ്രാമത്തിന് അടുത്ത് തന്നെയുള്ള കൂതെങ്കുളി എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു സാന്്റ് മൈനിംഗ് പ്ളാന്്റ് ഉണ്ട്. ആ പ്ളാന്്റില് നിന്നുള്ള മാലിന്യം കടലിലേക്ക് ഒഴുക്കി വിടുന്നതുകൊണ്ടാണ് കടല് വെള്ളം ഇങ്ങനെ ചുവക്കുന്നത്. കൂടംകുളം പദ്ധതിയുടെ sterilization സോണിനകത്താണ് ഈ മൈനിംഗ് പ്ളാന്്റും. ചെകുത്താനും കടലിനും ഇടയില് കഴിയുക എന്ന് പറയുന്നതിന്്റെ വൈചിത്ര്യം അമ്പരപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. നിരക്ഷരരായ ജനതയെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചൂഷണം ചെയ്യക എന്നതാണോ വികസനം എന്ന വാക്ക് കൊണ്ട് ഉദേശിക്കുന്നത് എന്ന സംശയം ബാക്കി വച്ച് ഞങ്ങള് സമരപ്പന്തലിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു.
അവിടെയിപ്പോഴും മുദ്രാവാക്യങ്ങളുടെ കടലിരമ്പം. മുദ്രാവാക്യങ്ങള് വിളിച്ച് ക്ഷീണിച്ച അവരുടെ ശബ്ദങ്ങള്ക്ക് ശക്തിയായി ഞങ്ങളും ചേര്ന്നു. സമരത്തിന് ഊര്ജ്ജം നിറച്ച് ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി അനേകം പാട്ടുകള് അന്തരീക്ഷത്തില് നിറഞ്ഞു. ഗണേശന് അണ്ണന് പാടി തന്ന ‘വെല്കവേല് …..’ എന്ന് തുടങ്ങുന്ന പാട്ട് പെരും മഴ പോലെ പെയ്തു. എത്ര പാടിയിട്ടും തീരാതെ അത് ഞരമ്പുകളില് ആവേശം നിറച്ചു.
‘ വെല്കവേല് …. വെല്കവേല് …. അണു ഉലയേ എതിര്ക്കും മക്കള് പോരാട്ടം വെല്കവേല് ….’
ഒരേ സ്വരത്തില്, ഒരേ താളത്തില് പോരാട്ടത്തിന്റെ ആ പാട്ട് അവിടമാകെ മാറ്റൊലി കൊണ്ടു.
ആറുമണിക്കുള്ള അവസാന ബസില് കയറാന് , യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോഴും കാതിലത് നിറഞ്ഞു നിന്നു. തീച്ചൂടുള്ള വരികള്.
‘വെല്കവേല് …. വെല്കവേല് …. അണു ഉലയേ എതിര്ക്കും മക്കള് പോരാട്ടം വെല്കവേല് ….’
കടല് ചുവന്നപ്പോള്
നിസ്സംഗതയുടെ വില
കൂടംകുളം നിലയത്തിന്റെ മുപ്പതു കിലോമീറ്റര് ചുറ്റളവില് 10 ലക്ഷം പേര് താമസിക്കുന്നുണ്ട് എന്നാണ് ലഭ്യമാകുന്ന വിവരം. ആണവ നിലയങ്ങള്ക്ക് ചുറ്റിലും താമസിക്കുന്നവരില് റേഡിയേഷന് മൂലം വലിയ അളവിലുള്ള ജീന് മ്യൂട്ടേഷന് സംഭവിക്കുന്നതായി കണ്ടത്തെിയിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ പലവിധ കാന്സര് രോഗങ്ങളും കണ്ടു വരുന്നുണ്ട്. ഒരു ജനതയെ നിശബ്ദമായി വിഷവികിരണം ഏല്പ്പിച്ചു കൊന്നിട്ട് വേണോ നമ്മുടെ ഊര്ജ പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കാന് ?
തമിഴ്നാട്ടില് ഇപ്പോഴുള്ള ഊര്ജ പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കാന് ഈ പദ്ധതി അല്ലാതെ വേറെ മാര്ഗം ഒന്നുമില്ല എന്ന മട്ടിലാണ് കാര്യങ്ങളുടെ പോക്ക്. അതിനു ആക്കം കൂട്ടാന് 9 മുതല് 13 മണിക്കൂര് വരെ തമിഴ്നാട് സര്ക്കാര് വക പവര് കട്ടും. ചെന്ന പോലുള്ള വലിയ നഗരങ്ങള്ക്കും, വന്കിട കമ്പനികള്ക്കൊന്നും ഈ കറന്്റ് കട്ട് ബാധകമല്ല എന്നറിയുമ്പോഴാണ് ഊര്ജത്തിന്റെ പേരില് നടക്കുന്ന ഈ രാഷ്ട്രീയക്കളികള് എന്തിനെന്ന് ചോദിച്ചു പോവുന്നത്. തീര്ച്ചയായും കേള്ക്കാന് സുഖമുള്ള ഉത്തരങ്ങളില്ല, ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങള്ക്കൊന്നിനും.
എങ്കിലും ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങള് വക തിരിവോടെ ചോദിച്ചില്ലെങ്കില് അവരീ ഭൂമിക്ക് വിലയിടും. ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിനു നികുതി ചുമത്തും. കുടിക്കുന്ന വെള്ളത്തില് വിഷം കലക്കും. അവസാനം പ്രകൃതി ദുരന്തത്തിലും മനുഷ്യ നിര്മ്മിത ദുരന്തത്തിലും പെട്ട് മരിക്കുന്ന വാര്ത്തയിലെ വെറും അക്കങ്ങളായി നമ്മള് മാറേണ്ടി വരും. നിസ്സംഗരായിരിക്കാന് എളുപ്പമാണ്. പക്ഷെ, അതിന്റെ വില ഒട്ടും ചെറുതായിരിക്കില്ല.
